تبلیغات
مهاجرت به اروپا استرالیا كانادا - قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد

جستجو

 

قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل متحد

جمعه 4 تیر 1389   03:53 ب.ظ

اغلب تحولات و پیشرفتهای حقوقی مربوط به پناهندگان را در این دوران باید در قطعنامه‌های مجمع عمومی سازمان ملل یافت. این قطعنامه دامنه وظایف و مسئولیتهای UNHCR را متحول ساخته و گسترش دادند بدون آنكه اساسنامه آن را هرگز بصورت رسمی تغییر دهند.
مجمع عمومی در سال 1974 از كمیسر عالی پناهندگان درخواست نمود تا «موقتاً» اقدامات لازم در جهت اجرای كنوانسیون 1961 راجع به كاهش افراد فاقد تابعیت را برعهده گیرد. از سال 1976 كه مجمع عمومی این مسئولیت را «بطور دائم» به UNHCR سپرد به كمیسر عالی پناهندگان مسئولیت افراد فاقد تابعیت نیز سپرده شد.

در حالی بود كه در اواخر دهه 1960 مجمع عمومی از كمیسر عالی خواسته بود توجه خاص خود را به گروههای جدید پناهنده خصوصاً در افریقا جلب نماید. این موضوع را به نحوی می‌توان توسعه مفهوم پناهنده با توجه به كنوانسیون سازمان وحدت افریقا در مورد پناهندگان دانست كه در سال 1969 تصویب شده بود. پناهندگان در افریقا و دیگر گروههای خاص پناهنده در قطعنامه‌های مختلف مجمع عمومی مورد اشاره قرار گرفتند. و در سال 1976 مجمع عمومی برای نخستین‌بار از «كمك‌های نوعدوستانه برای پناهندگان و آوارگان در افریقا» نام بردو از آن پس نیز در كلیه قطعنامه‌های مربوط به گزارش سالانه UNHCR واژه «آواره» در كنار واژه «پناهنده» ظاهر شده است. در همین راستا در سال 1979 از كمیسر عالی پناهندگان درخواست شد تا به «حل و فصل قطعی و سریع مشكلات پناهندگان و آوارگان در هر كجا كه ممكن باشد، اقدام ورزد. در همان زمان قطعنامه‌های مجمع عمومی از دولتها نیز می‌خواستند تا حمایت خود از فعالیتهای نوعدوستانه كمیسر عالی و از جمله «اجرای وظایف آن در زمینه حمایت بین‌المللی و خصوصاً اعطاء پناهندگی به متقاضیان آن و رعایت دقیق اصل بازنگردانیدن» را تقویت نمایند.
قطعنامه‌های مجمع عمومی را از یك نظر می‌توان تفسیر و تعبیر اساسنامه UNHCR در سایه تحولات بین‌المللی دانست، تعدادی از این قطعنامه‌ها در مورد تأسیس یك كمیته مشورتی برای UNHCR است كه بتدریج به شكل كمیته اجرایی در می‌آید. تعدادی دیگر در عین حفظ تعریف اصلی افرادی كه در حوزه صلاحیت UNHCR قرار می‌گیرند (بندهای 6 و 7 اساسنامه) عملاً افراد بیشتری را در این حوزه قرار داده‌اند. این قطعنامه‌ها عمدتاً با مفهوم «مساعی جمیله» كه خصوصاً در دهه‌های 1960 و 1970 نقش بسیار بااهمیتی در فعالیتهای UNHCR داشت، مرتبط هستند1
علاوه بر قطعنامه‌ای كه كمیسر عالی را مجاز می‌سازد «تا مساعی جمیله خود را در رابطه با پناهندگانی كه در حوزه مسئولیت سازمان ملل قرار نمی‌گیرند» بكار بندد )شماره (XII) 1388 ، مجمع عمومی بصورت مكرر كمیسر عالی را مجاز ساخته، تشویق نموده یا از آن درخواست نموده است تا برای گروههای خاص ملی یا جغرافیایی اقداماتی را خصوصاً در زمینه كمك‌های مادی به انجام برساند كه در این خصوص می‌توان به قطعنامه‌های (ES-II) 1006 و (XI) 1129 در مورد پناهندگان مجاری قطعنامه‌های(XII) 1176 ، (XVII)1784 در مورد پناهندگان چینی در هنگ‌كنگ قطعنامه‌های (XIII)1286 ، (XIV) 1389 ، (XV) 1500 ، (XVI) 1672 در مورد پناهندگان الجزایری در مراكش و تونس، قطعنامه (XVI)1671 در مورد پناهندگان آنگولا در زئیر، قطعنامه (XX) 2040 در مورد پناهندگان از پاكستان شرقی، قطعنامه (XVII)2958 ‌در مورد پناهندگان سودانی قطعنامه (XXX) 3455 در مورد آوارگان هندوچین، قطعنامه‌های 119/32 و 126/31 در مورد پناهندگان دانشجو در افریقای جنوبی و بالاخره قطعنامه 3270 در مورد پناهندگان در افریقای جنوبی اشاره كرد. بعلاوه مجمع عمومی غالباً به وضعیت‌های خاص پناهندگان در نقاط جغرافیایی مشخص خصوصاً در افریقا اشاره دارد. اهمیت هر یك از این قطعنامه‌ها نیازمند تعبیر و تفسیر خاصی است. برخی از این قطعنامه‌ها تنها به منظور جلب توجه به یك وضعیت ویژه یا اهمیت قائل شدن برای گروهی از پناهندگان صادر شده‌اند و در مورد برخی دیگر مجمع عمومی خواسته است تا مجوزهای ویژه‌ای جهت كمیسر عالی برای كمك به پناهندگان خاصی را صادر نماید. این قطعنامه‌ها در مورد افرادی است كه رسماً در حوزه مسئولیت UNHCR قرار نمی‌گیرند بلكه كمك به آنها در چارچوب مفهوم «مساعی جمیله» قرار می‌گیرد. شاید وجود این قطعنامه‌ها برای احتراز تعیین وضعیت پناهندگان بصورت رسمی باشد همچنانكه مسئله تعیین وضعیت پناهندگان بصورت جمعی تحت همین عنوان آمده است.

نوشته شده توسط : * ایرانی

 

كد موزیك بیكلام

كد صوتی بی كلام